nienke kwam aan bij haar gebouw. ze ging iets doen in geneeskunde, waarom wist ze niet, het leek haar gewoon leuk. fabian deed, zoals verwacht, archelogie en amber, ook verwacht, mode.nienke had eigenlijk geen zin na wat ze net had meegemaakt. ze ging binnen toch maar opzoek naar haar lokaal.toen ze het eindelijk vond ging ze naar binnen. er zat een oude man."hallo kom maar binnen, ik bijt niet hoor" nienke ging lachend binnen en zette zich neer op een goed plekje neer "jij bent vast nienke" zei de oude man "ja , dat ben ik" "ik ben de leraar, vertel eens een beetje over jezelf" "ik ben nienke martens, ik heb eigenlijk geen hobby's en  ik ben net 19 geworden" "heb je een relatie of in jullie geval een vriendje"  "ja, fabian" "heeft fabian ook een achternaam" nienke lachte ze vond de oude man die blijkbaar de leraar was wel leuk "ja fabian ruitenburg" "oh, volgt hij niet archeologie" "ja hoe weet u dat" vroeg nienke verbaasd "ik geef ook les aan hem, ik zal hem de groetjes doen" nienke lachte weer en de leraar nu ook toen kwam een groep jongens binnen "hallo ga toch zitten" de jongens gingen zitten helemaal achteraan de klas toen kwamen er 3 meisjes binnen weer zei de leraar dat ze mochten gaan zitten twee van de meisjes gingen zitten maar 1 was heel grof "hey, ouwe kalm he ik ben er juist" nienke schrok en de leraar ook "oke , we zijn voltallig laten we beginnen, ik ben men. Talim, maar zeg gerust josip" iedereen lachte met zijn naam behalve dat ene meisje

na school stonden fabian en amber al te wachten "groetjes zijn aangekomen" lachte fabian ze vertrokken naar huis daar aangekomen liep trudie heel sip door het huis "we moeten verhuizen" iedereen zat in de woonkamer "dus we moeten hier allemaal weg, nooit meer samen ontbijten, nooit meer samen feesten, nooit meer samen" zei amber die in tranen uitbarste iedereen besefte dat ze gelijk had nienke had het gevoel dat ze in stukken werdt gescheurd. het was stil "hoeveel dagen nog" zei jeroen plots " 2 " zei trudie "wat" riepen ze allemaal "dat is onmogelijk" zei hij "dat is het niet ik heb een huis geregeld voor jullie allemaal hup spullen pakken morgen gaan jullie er heen" zei victor "ik moet even weg" zei nienke en liep naar buiten fabian ging er achteraan

nienke zat op het bankje, "hey" zei fabian nienke antwoorde niet "wat is er" vroeg fabian voorzichtig "ik wilde even nadenken" zei nienke  "waaraan" "aan alles, jou, mij, de club, de afgelopen tijd, de school" nienke zuchte "het verhuizen" zei ze stil "nienke, je moet niet zo piekeren ik beloof je alles komt goed" victor kwam buiten "fabian er is telefoon voor jou" fabian stond recht gaf nienke een kus en ging naar binnen hij zei tegen amber dat ze naar buiten moest tot hij terug was en dat deed amber

"hallo" zei fabian "fabian jongen, hoe gaat het nu met jou" het was zijn moeder "goed, waarom bel u" "fabian, we gaan verhuizen naar een andere stad en jij moet mee" "maar nienke" zei fabian meteen "oh ja het meisje als ze mee wil mag ze" "oke, wanneer" " over 2 dagen victor zei me dat jullie dan ergens anders wonen komtt goed uit toch" "ja zal wel" "ik zie je dan he, dag jongen"

"en, wie was het aan de telefoon" "oh, oom pierre" "waarvoor" "iets met zijn winkel of ik wist waar hij zijn sleutels had  gedaan" "oke"

nienke werdt wakker van haar wekker "nienke, zet dat ding af" riep amber nienke zette de wekker uit vandaag gingen ze terug naar school nu ja het was de universiteit voor somige en andere gingen werken "amber, jij moet ook wakker worden of ga je niet mee met mij en fabian" zei nienke "naar waar dan" zei amber slaperig "naar de universiteit" "oh ja, is dat vandaag al" "ja, ik ga douchen, ik zie je beneden aan het ontbijt" "jaja" nienke liep haar kamer uit op de gang kwam ze fabian tegen die was dolgelukkig hij wel maar anders niemand "hey nienke goed geslapen" zei fabian "ja hoor" "dat klinkt niet echt blij, het is zeker omdat we naar de universiteit gaan he" "ja zoiets" "nienke, het wordt echt leuk, geloof me" "dat doe ik ook" fabian lachte en gaf nienke snel een zoen "ik ga me nu klaar maken ik zie je beneden" "is goed" nienke zat aan de ontbijttafel en trudie zat iedereen geluk te wensen want vandaag was zo een grote dag voor ons zei ze steeds opnieuw jeroen zat geiriteert aan tafel en noa deed alsof ze oplette , appie sliep op zijn boterham met pindakaas en de rest zat nog niet aan tafel nienke zuchte "het wordt een drukke dag vandaag he" appie sprong op "wat , ja zal wel" zei hij jeroen stond recht en liep weg zonder iets te zeggen "jeroen wat ga je doen" riep noa nog maar hij antwoorde niet toen kwamen amber en fabian binnen "hey trudie" zei fabian en trudie begon weer met haar zegje over de grote dag na het ontbijt wouden nienke fabian en amber vertrekken maar victor hield hen tegen "jullie kunnen beter terug gaan zitten" zei hij "waarom" vroeg fabian "we moeten nu gaan anders komen we te laat" "omdat ik het zeg" "oke" "jullie moeten allemaal verhuisen, ik heb het hius verkocht" "wat, maar victor" riep amber "kom jongens we praten later verder maar we moeten nu echt vertrekken" zei fabian ze vertrokken met zen allen naar de universiteit en nienke dacht na verhuizen naar waar moet ik dan ik kan niet naar mijn oma gaan "nienke, pas op" riep fabian en ze sprong wakker uit haar gedachten en was net ontkomen aan een vrachtwagen "waar zat je met je gedachten" vroeg fabian "bij het verhuizen, ik kan nergens heen" zei nienke "je kan altijd mee met mij of amber, en anders vindt ik wel een oplossing , goed" nienke lachte "wat zou ik toch zonder julle moeten"

toen nienke haar ogen weer open deed zat ze in haar kamer bij het beeld beneden in de tuin speelde de muziek net als voorheen "het is gelukt" zei nienke fabian deed nu ook zijn ogen open "ja we zijn terug"zei hij nu deden appie en amber hun ogen open "yes, ik ben terug in mijn kamer we zijn terug" zei amber "de club heeft weer maar eens iets overwonnen" riep appie "nienke we moeten nu toch niet weer de club opheffen" zei amber "nee, de club van de oude wilg zal altijd bestaan"zei nienke noa kwam binnen "ah, hier zijn jullie, iedereen zoekt jullie"zei noa "we komen" zei fabian en ze liepen naar buiten iedereen was aan het feesten want het was nog steeds nienkes verjaardag maar dat was niet het enig dat de club vierde zij vierde ook dat amneris en anchesenamon veilig waren ineens stonden mathijs met zijn familie achter nienke "gelukkige verjaardag" zei hij "bedankt" zei nienke en vierden feest .

 maar zonder dat ze het wisten werden ze bekeken door iemand .

einde seizoen 1 !!!

amber werdt wakker en zag dat fabian en nienke er niet waren "appie, wordt wakker, appie" riep amber "nienke en fabian zijn weg" appie schoot rechtop "wat"riep hij " we moeten ze zoeken" riep amber in appie's oor "ja, is goed" zei appie ze stonden op om nienke en fabian te gaan zoeken maar dat was niet meer nodig nienke en fabian kwamen binnen lopen "hey, al wakker" zei nienke amber en appie keken stomverbaasd toe "is er iets" vroeg fabian "nee hoor of wacht ja toch wel" zei amber "wat dan" vroeg nienke "waar waren jullie" riep amber "in de liefdestombe" zei nienke "de liefdestombe?" "ja, van toetanchamon en amneris, weet je nog" "oh ja, wat deden jullie daar" "gewoon, we werden geroepen door een stem" "door een stem" zei appie maar voor nienke antwoordt kon geven kwam amneris binnen "komen jullie mee vandaag wordt de zoon van de farao uitgehuwlijkt" zei ze een beetje verdrietig "we komen" zei fabian ze liepen achter amneris aan naar de plek waar toetanchamon werdt uitgehuwlijkt de farao kwam eraan en toetanchamon liep achter hem hij keek niet echt blij maar de club wist wel waarom ze luisterden naar want de farao zei " mijn volk, vandaag is een grote dag in het bestaan van mijn zoon, mijn zoon krijgt zijn vrouw en zal over 3 jaar kinderen maken, ik stel u vandaag zijn vrouw voor, anchesenamon" iedereen juigde maar anchesenamon kwam maar niet "waar zou ze zijn" vroeg nienke "ik weet het niet" zei fabian "kijk daar" riep amber "raven" raven liep daar met de jonge anchesenamon anchesenamon werkte niet mee maar raven was naturlijk sterker "kom" zei nienke ze liepen achter raven aan maar zonder dat ze het wisten werden ze gevolgd raven liep naar een tunnel daar zat de rest van zijn groepje ook "heb je haar" vroeg vera "ja" zei raven de club keek toe van op een afstand "wat doen we nu"zei 1 van de helpers "wachten op amneris " zei raven er tikte iemand op de schouder van amber "appie stop met op mijn schouder tikken" zei ze "hey hoe kan ik nu op je schouder tikken als ik voor je sta" "maar wie deed het dan" amber draaide zich om daar stond 1 van de helpers van raven "hallo" zei die amber liep weg maar stopte vlak voor raven "dag amber,dat is lang geleden roep er gezellig je andere viendjes ook bij dan kunnen jullie genieten van de show" zei hij de rest van de club werdt naar binnen geduwt en ze werden allemaal vast gebonden aan een stevige boom anchesenamon lag op een steen ze was paniekerig en probeerde iets te zeggen maar dat lukte niet want er hing tape aan haar mond "waarom doe je dit, wil je nog steeds die tombe" riep nienke "ach,nee die tombe is voor later eerst wil ik wraak op amneris die mijn gezicht heeft verschroeit" zei raven "e gezicht verschroeit het ziet er anders niet zo uit hoor" zei amber raven deed zijn ravenmasker af en deed toen ook de smink die hij op had ook af "ieuw"riep amber zijn gezicht was helemaal niet meer herkenbaar zijn gezicht was een soort van helemaal verbrand en er waren stukken af hij had verschroeide oren en een halve neus "nou, wat vindt je van me" zei hij raven zette zijn masker weer op en deed weer wat smink op "en nu is het wachten op" "mij" zei amneris "ik hoordde wat je zei ik weet niet wat ik gedaan heb maar je moet mij hebben en niet anchesenamon dus laat ze gaan" "wat doe jij hier nou" zei nienke "ik ben jullie gevolgd, ik wist dat er iets niet klopte" "maar hoe" "ik heb jullie gezien in de tombe" "oh nee, wat leuk betrapt en nu hier jij" zei raven "eerst anchesenamon" zei amneris "oke, oke,hier" ze lieten anchesenamon los ze ging meteen achter de boom staan waar de club aan vastgebonden zat amneris liep naar raven toe maar voor ze er was begon raven te schreeuwen van pijn net als toen met amneris verbrande hij maar deze keer heel zjn lichaam "wat gebeurt er" riep nienke "ik heb een vloek uitgesproken" zei anchesenamon "ik laat ze mijn beste vriendin toch geen pijn doen hoor" "beste vriendin" zei fabian "ja wij zijn goeie vriendinnen" zei amneris ze maakte de club los en gingen terug naar de plek waar toetanchamon uitgehuwlijkd zou worden ze gingen naar de farao en deden hun verhaal de farao bedankte hen uitbundig met vanalles en nog wat de club ging terug naar hun plek waar ze daarvoor stonden "ik wil nu wel eens naar huis"zei amber "ja ap wil ook naar huis" zei appie "jullie willen mischien naar huis maar hoe komen we daar" zei fabian "met het doosje" zei nienke "het doosje" "ja toen we op de grond lagen het doosje naast appie" "natuurlijk nienke je bent geweldig" zei fabian hij pakte het doosje en drukte op het knopje dit keer kwam er geen fel licht af maar kwam er een stem uit "anchesenamon is gered de weg is open zeg de spreuk en jullie kunnen terug" amneris keek toe hoe de club probeerde te raden welke spreuk het was "de spreuk is open je hart voor mij" zei ze "natuurlijk, bedankt" zei nienke ze zeiden allemaal in koor open je hard voor mij en alles werdt donker de stem zei weer iets "dit is de weg naar huis, alles zal terug komen iedereen kent jullie weer"

"wat" riep amber "zijn we terug in de tijd, en dan nog wel 2000 jaar, oh nee, mijn kleren, mijn schoenen" "amber rustig" zei nienke "alles bestaat toch niet meer weet je nog" "oh ja" "wat doen we nu" vroeg appie "nu gaan we slapen morgen praten we verder we kunnen onze energie hier goed gebruiken" zei fabian. iedereen ging gaan slapen, nienke ging dicht tegen fabian liggen want ze was best wel bang, ze hadden al veel meegemaakt, maar dit vondt ze toch wel eng, na veel denken viel ze uiteindelijk toch in slaap. "nienke, fabian, appie, amber wordt wakker, wordt wakker" riep een stem nienke werdt wakker er was niets te zien "kom dan, kom maar wees niet bang" zei de stem weer "hallo wie is daar "riep nienke" fabian werdt ook wakker "nienke wat is er" zei hij "fabian, kom gezellig mee, kom allemaal maar naar hier" zei de stem "fabian, dat is nu al de hele tijd zo, ik weet niet wie het is" zei nienke "we moesten maar eens gaan kijken" zei fabian "en amber en appie dan" "laat ze maar slapen kom" ze gingen in de richting van het geluid " kom maar je bent er bijna" zei de stem weer nienke en fabian liepen heel voorzichtig verder, nienke sprong bijna terug in haar slaapzak toen de deur van de schuur werdt open gegooit "kom maar naar buiten" zei de stem fabian wou verder lopen maar nienke hield hem tegen "zouden we wel naar buiten gaan" zei ze "nienke er kan niks gebeuren ik ben bij je oke, kom" fabian liep verder nienke twijfelde eerst even maar liep dan uiteindelijk toch verder in de verte scheen een licht " kom dan, het is niet ver meer" zei de stem weer en de stem bleef dit herhalen tot fabian en nienke aan een soort afgrond kwamen "en nu" zei nienke "ik weet het niet" zei fabian " naar beneden" fluisterde de stem "maar wees stil of ze horen je" "wie hoort ons dan" vroeg nienke "shhhhhttt" was het enige antwoordt dat ze kregen "oke dan maar naar beneden" zei fabian zacht ze klommen naar beneden er was een lange gang met weer dat lichtje aan het einde "ik denk dat ik weet waar we zijn" zei fabian "waar zijn we dan nu" "dat zal je zo wel zien" zei fabian geheimzinnig ze liepen verder naar het licht ze kwamen uit op een grote kamer midden in de kamer stonden amneris en toetenchamon "we zijn in de liefdes tombe" zei nienke zacht "ja" zei fabian

"ik denk dat we in egypte zijn" zei nienke tegen fabian"hoe komen we hier" vroeg hij "ik weet het niet" zei nienke, amber en appie werden ook wakker "wat hebben jullie nou aan, wat heb ik aan !"riep amber "ieuw wat een lelijke kleren, nienke waar zijn we" "hoe zijn we hier gekomen" vroeg appie , "weten we niet " zei fabian" kom er zijn kamelen we moesten maar eens gaan uitzoeken hoe we hier weggeraken"zei nienke "appie wat is dat" zei fabian "wat is wat"zei appie "daar naast je ligt iets, het lijkt wel een doosje ofzo" fabian ging er naar toe en raapte het op "het is een gewoon doosje maar er zit iets in" zei fabian "wat dan" vroeg nienke "ik weet het niet ik krijg het niet open" zei hij "kom we onderzoeken het later nu gaan we hier weg voor we uitdrogen" zei nienke ze gingen allemaal op een kameel zitten en vertrokken , toen het donker aan het worden was stopten ze "ik denk dat we hier kunnen overnachten" zei fabian "en ik weet hoe het doosje open moet" "wat goed" zei nienke "hoe dan" vroeg amber "kijk hier onderaan zit een heel klein knopje" "laten we het dan open maken" zei nienke fabian drukte op het knopje er stak een helse wind op en er kwam een fel licht van het doosje af "auw mijn ogen ik zie niets meer " zei fabian en hij liet het doosje vallen er klonk een stem het was de stem van een meisje "hallo is hier iemand" zei het meisje "wie zijn jullie, wat doen jullie hier buiten de stad" "ik ben nienke en dit is fabian" zei nienke "en ik ben amber en dit is appie waar is de stad" zei amber "kom maar mee met mij ik toon jullie de weg" nienke hielp fabian en volgde  het meisje "wat is eigenlijk je naam" vroeg ze " ik ben amneris" "amneris!" "ja wat is er met mijn naam" "niets, niets euhm mijn moeder noemt ook zo""oh leuk voor je"  ze liepen niet lang want de stad lag achter de heuvel "is dit je stad" vroeg nienke "ja en daar woon ik " zei amneris "ik zal vragen aan mama of jullie in de schuur mogen overnachten" "oke is goed" zei nienke fabian die ondertussen al bijna weer helemaal terug zag liep richting de kamelen die ze mee hadden gesleurd "wat ga je doen" vroeg nienke "ik zoek iets, hier ik heb het, mijn zaklamp" hij scheen in de richting van de stad "kom" amneris kwam er weer aan lopen "wat is dat" vroeg ze "een zaklamp" zei amber "wow kunnen jullie nog meer van die trucjes" vroeg amneris "nee, mogen we in de schuur overnachten" vroeg fabian "ja, kom maar mee" ze liepen achter haar aan richting de schuur "hier is het ik laat jullie alleen tot morgen" zei amneris "moet ik hier slapen" zei amber "nou liever hier dan op zolder of in de kelder" zei appie "ja dat is wel waar "zei amber "kunnen jullie je mond even houden" zei fabian "ik probeer na te denken" "heb je het gezien, ze was nog zo jong, en het is amneris" zei nienke "ik weet het" fabian liep naar zijn kameel en pakte zijn horloge "kijk de datum van vandaag 6-3-1329v.C." "v.C. wat is dat"zei amber "dat betekent voor Christus" zei appie "dus we zijn meer dan 2000 jaar terug in de tijd" zei nienke " wacht eens dit is in de tijd wanneer toetanchamon leefde" zei fabian " van 1333-1323v.C."

"dus nu is het niet 1 maar 5 personen" riep amber "amber rustig,we zien wel wat er gebeur we houden alleen nienke goed in de gaten" zei fabian "zou raven iets met achesenamon te maken hebben" ze appie , ja dat ha appiewe goed gevraagt vondt nienke, wou amneris haar daar voor waarschuwen,nienke moest denken aan mathijs"is er post" vroeg ze "ja, wat heeft dat er nou weer meetemaken" zei amber "mathijs" riep fabian ze liepen naar beneden, de post lag op de tafel  ze keken ertussen niets,"wat doen jullie" vroeg victor "ik ging post krijgen van mijn vader" zei amber "is er niet maar er is wel een paket voor nienke ik heb het in je kamer gezet" zei victor ze liepen terug naar de kamer van amber en nienke daar stond een beeld en er lagen twee brievenop het bureau van nienke fabian ging op het beeld af terwijl nienke naar de brieven keek "hier deze is van mathijs,dag nienke, ik heb zoals belooft dit opgestuurdt ,ik heb een brief gevonde meer niet ,veel succes ,mathijs, en dit mag fabian doen want er staan alleen maar hereogliefen op"zei nienke "dit is niet zo moeilijk , ditis het beeld van leven en dood , raak het aan en ik stel je bloot ,aan wat er is gebeurd, maar pas op er is geen weg terug alleen als je dit onthoud wordt alles weer zoals het was, een traan van liefde en geluk, brengt je terug zonder ongeluk,6-3-2010" "wat beteken het" vroeg nienke "ik denk datwe het beeld moetn aanraken op jou verjaardag" zei fabian "wat gebeurt er dan" vroeg amber "weet ik niet" zei fabian "oke volgende week om 11 uur wanneer iedereen aan het feesten is, raken wij dat beeld aan, sibuna" zei nienke "sibuna" zeiden de andere. de week vloog voorbij, nienke had niets meer gehoord van raven en zijn volgelinetjes, s'avonds was het feest al begonnen en nienke zocht fabian, maar ze vondt hem niet , waar was hij nu , ze keek in zijn kamer, niemand, ze ging naar de tuin, daar was fabian hij belde  met iemand , nienke verstopte zich en luisterde " paulo,waar zit je , oke nog een kwartier dan, ja maar niet langer want ik moet nog iets doen vanavond, nee ze het nienke, dat is mijn moeder ja, zorg nu maar dat je er bent oke,daag" wat was hij vanplan nienke ging terug naar binnen en daar kwam ze amber tegen die nam haar mee om te dansen, fabian kwam binnen en zei dat iedereen stil moest zijn "ik nodig iedereen uit naar de tuin te komen en dan vooral jij nienke" ze volgeden allemaal fabian en nienke naar de tuin. daar klonk een luide knal er werdt vuurwerk afgeschoten, de tuin was prachtig een tafel vol lekkernijen een chocoladefontein , slngers, glitters en nog veel meer, "wow wat mooi" zei nienke ze gaf fabian een zoen, mick ging de muziek halen en ze feesten de heletijd door, om 11 uur ging de club naar boven, "het is zo ver" zei fabian, ze gingen dicht bij elkaar zitten en raakten voorzichtig het beeld aan, het voelde koud aan, nienke wilde juit haar hand wegtrekken toen alles donker werdt ze hoorden amneris "je hebt het beeld aangraakt nu is er geen weg terug, je zal vergeten worden" alle spullen van de club verdwenen, alle foto's, alle herineringen werden gewist, alsof ze nooit hadden bestaan, niemad wist nog dat ze bestaan hebben.nienke deed har ogen open ze zag 4 kamelen zand en ze had rare kleren aan alsof ze een oude egyptenaar was, ze zag fabian , amber en appie liggen, maar ze wist niet goed waar ze was "waar zijn we" zei fabian die wakkerwas geworden

nienke liep de kamer uit naar buiten."euhm...ik ga even achter nienke aan" zei fabian"is goed" zei amber . fabian liep naar buiten maar zag nienke niet, hij besloot haar te bellen." tuut tuut ... je belt met mij nienke, ik ben er niet maar bel gerust even terug daaag" fabian haakte af waar was ze nou?

nienke liep naar buiten, plots trok iemand haar naar achter, ze zag niet wie het was, ze was in paniek. 2 personen hefte haar op en gooiden haar in een wagen,even zag ze een gezicht,maar 1 seconde, haar telefoon ging ze wou hem opnemen, maar 1 van de personen was haar voor, hij gooide de telefoon in de vijver, ze hoorden de man praten met een vrouw "sla haar neer dan weet ze niet waar we naartoe gaan, en als we daar zijn is ze terug wakker en ... he ze gaat er vandoor , laat haar niet gaan?nienke liep weg ze zag 1 vrouw en 2 mannen staan bij een zwart busje.

 ze liep weg en verstopte haar.

fabian was terug binnen "ze is niet weg want haar fiets staat er nog, maar ik zag ze niet en ze nam ook niet op" "maar fabian,waar is ze dan" riep amber "rustig, gaan jullie haar maar zoeken en hou me op de hoogte" zei de oma van nienke . ze liepen weg en zagen dat haar fiets nu wel weg was ze reden naar huis met de hoop dat ze daar                      zou zijn ...

nienke zag haar fiets staan ze rende er naartoe,ze wou juist vertrekken, toen iemand haar tegenhield ."ga je nu al weg , nienke" het was de verpleger . nienke wilde wegrennen maar ze werdt tegen gehouden door de andere 3, "wat wil je" riep nienke "ha,dat zie je nog wel, hier en laat ze niet weer ontsnappen" ze bonden nienke vast en gooiden haar weer in dat busje,deze keer namen ze ook haar fiets mee, een van de mannen gaf haar een slag op haar hoofd en alles werdt donker .

ze kwamen thuis aan en fabian liep naar binnen iedereen zat in de woonkamer "heeft iemand nienke gezien" vroeg fabian "nee" zei jeroen "is ze hier ook niet, waar is ze dan" zei amber histerisch "wat is er" vroeg noa "nienke is weg" zei appie "wat" zei trudie "nienke is weg en ik heb frisse lucht nodig" zei fabian hij ging naar buiten,pakte zijn fiets en ging naar het bos, hij wandelde even en kwam op een open weide terecht, daar liep iemand , het was nienke!! ze viel maar liep toen veder,fabian liep erachter .

nienke werdt terug wakker, ze was los en alleen, ze was in een soort garage, ze stond op en zocht naar een uitgang , daar was een raam maar nienke kreeg het niet open,"doe geen moeite" zei die man, "wie ben je" vroeg nienke, "je bedoelt wie zijn wij, wij zijn de opvolgers van raven komt dat je bekent voor?" "raven?!" "ja ,ik, raven en vera ken je vast ook nog" "wat wil je!" riep nienke ineens ging de 'garage' poort open, nienke zag haar kans en zette het op een lopen. "grijp haar ze mag niet ontsappen". nienke liep en kwam in het bos terecht op een open weide viel ze,in de verte zaz iemand op haar afkomen dus stond ze op en liep verder, nienke was al  haar kracht kwijt en geraakte niet meer vooruit,maar het gestalte dat haar volgde bleef maar dichterbij komen nienke gaf op en bleef staan tewijl het gestalte dichter en  dichter kwam . nu kon nienke herkennen wie het was het was fabian. "fabian?!" riep nienke fabian stond bij haar "nienke waar was je" "leg ik later uit want nu moeten we weg, kom" ze liepen(wat rustiger) naar fabians fiets en reden naar anubis, daar aangekomen was iedereen opgelucht, nienke ging naar boven en de rest volgde (amber , fabian en appie) "nienke wie, wat ..." riep amber "rustig, het is raven maar niet alleen raven , ook vera en nog 3 andere , waaronder de verpleger van mijn oma" zei nienke "dus het is niet 1 persoon mar het zijn er 5" riep appie "ja,het zijn er 5"  

fabian begreep nienke volkomen,ze was heel enthousiast dat ze normaal naar school kon,dat was fabian eigenlijk ook wel. "weet je wat we doen het gewoon niet" zei fabian "als we die dingen die mathijs heeft opgestuurd krijgen,leggen we het weg in mijn kast ofzo" "ja,fabian heeft gelijk" zei amber "echt" zie appie. hij kreeg een stoot in zijn zij van amber "bedankt" zei nienke maar ze was toch niet zo zeker. "goed we praten morgen wel verder oke" fabian gaf nienke een zoen en sleurde toen appie mee die hetzelfde wou doen bij amber

"weet je zeker dat je het niet wil" zei amber "ja,heel zeker" was het antwoord van nienke "ik ben moe,slaapwel amber" "slaapwel". nienke dacht na "zou het echt waar zijn , zou het belangrijk zijn , en wat is er met achesenamon" zo viel nienke in slaap. " nienke, help mij, help achesenamon" het was amneris "wat is er dan met achesenamon,hallo amneris, waar ben je" . "amneris is weg " zei een vreemde stem. " wie is daar" riep nienke "ken je me niet dan, wacht ik zal je helpen" een grote man met een  zwarte mantel over zijn hoofd kwam op niene af hij stak zijn handen in zijn zakken en wilde er iets uithalen,er glimdeies in zijn zak , was dat nou een mes? wat ging hij doen , nienke wilde gillen maar een kwam geen geluid uit haar keel . toen zag ze even zijn gezicht. plots werdt alles donker en scudde iemand hevig aan haar arm ze deed haar ogen open en zag amber naast haar zitten . "nienke ,wat is er, waarom gilde je" zei amber "ik had een droom, met amneris" " gilde je om amneris?" "nee,er was een vreemde man hij kwam op mij af en hij had een mes en ik gilde maar er kwam geen geluid" nienke rilde helemaal. "hey, nu is het voorbij, ga maar slapen" nienke ging liggen maar ze kon maar niet slapen. de volgende ochtend was nienke dood op maar ze durfde haar ogen niet dichtdoen want al ze dat deed zag ze die man met het mes. ze ging heel langzaam naar de wonkamer waar iedereen(behalve amber)al aan tafel zat . nienke was nog steeds een beetje aan het rillen. ze ging naast fabian zitten, die had natuurlijk meteen door dat er iets was "hey, nienke wat scheelt er"zei fabian " niets, waarom" "omdat je niets eet bijvoorbeeld" nienke nam dapper een hap van een boterham. het was zaterdag dus geen school nienke wou even langs bij haar oma want ze had frisse lucht nodig "fabian, ga je mee naar mijn oma" "ja,tuurlijk" "mag ik ook mee" vroeg amber " ap wil ook wel mee hoor" zei appie snel "het is al goed kom" ze vertrokken naar haar oma onderweg vertelde ze haar verhaal dat ze die nacht had meegemaakt aan appie en fabian . toen ze aankwamen bij het bejaardentehuis zag nienke haar oma buiten op het banke zitten " dag oma " zei nienke " ah klein konijn, maar dat is lang geleden, en fabian jongen jij bent ook niet veel verandert, niet slecht bedoeld" "zeg oma, had u niet gezegt dat u een nieuwe verpleger had" "ja, kom we gaan naar binnen dan laat ik hem zien" ze liepen naar binnen.nienkes oma zei dat ze in haar kamer moesten wachten."zeg nienke, was die man heel eng" vroeg appie

"ja, heel eng ap" nienkes oma kwam weer binnen "hier dit is dieter mijn nieuwe verpleger" de jongen kwam binnen nienke moest even slikken dat was die man met het mes !

Nienke was in haar dagboek aan het schrijven : "Ik ben zo blij dat alles opgelost is,dat alles eindelijk terug normaal is.Met mij en fabian gaat het goed,met mijn oma gaat het goed, tussen appie en amber gaat het goed,tussen noa en jeroen gaat het goed,particia en joyce zijn terug,marijke is weg,trudie is terug,danny en sofie zijn vriendelijker geworden,mathijs en zijn familie zijn verlost van de vloek,ik ben verlost van de vloek.Alles is goed." "Hey nienke,hoe is het?"amber kwam binnen.Nienke verstopte haar dagboek en zei "best goed". "Ja dat geloof ik best zeker nu jij en fabian al zo lang samen zijn,2 jaar toch?Oh,fabian is zo romantisch,hij gaat,dat mag ik niet zeggen maar je mag niet naar beneden voor 9 uur.Oke?" "Ja is goed". "oke,tot straks".En daar ging amber , wat moest ze nu doen, hier zitten wachten tot ze haar kwamen halen ,of mischien haar huiswerk,nee ze kon zich toch niet consentreren,maar wat dan?Ze kon mischien bellen naar mathijs,nee die is vast te druk bezig. Op zolder rondlopen,nee te eng en ze heeft alles daar toch al gezien. En zo dacht ze na tot negen uur en ze bijna een hartaanval kreeg van amber die binnen stormde "Nien,kom,kom nu". "Amber,je trekt mijn arm er bijna af". "Oh sorry ,kom " . Nienke volgde amber naar de trap.Toen ze bovenaan de trap kwam stonden daar mick en sofie."jongedame volgt u mij" zei mick. Nienke stond met open mondt te kijken, was dat nou echt mick?Ze liep met mick voor zich en sofie achter haar de trap af richting de woonkamer.Daar stonden patricia en joyce."Het is goed wij nemen het van hier over,komt u binnen? Volgt u mij naar uw tafel".Nienke kon haar ogen en oren niet geloven,wow had fabian dit gedaan?Danny kwam binnen met appie achter zich aan."Kunnen wij u iets aanbieden" zei danny."Een cola of limonade of een watertje of iets anders" voegde appie toe."Nou"zei nienke "water is goed,ik moet eerst nog even bekomen van dit alles?". Een watertje komt eraan"zei appie en hij trok danny mee de keuken in.Ineens begon er muziek te spelen, het was victor, zelfs hij deed mee!Nienke was zo verbaasd van alles dat ze bijna dacht dat ze droomde. Toen kwam amber,ze kwam binnen met achter haar trudie. ze hielden de deur open voor fabian.Fabian kwam bij haar zitten en vroeg "En,is het mooi"."hmm,laat me even denken...,natuurlijk gekkie".Fabian lachte opgelucht."Dankje wel"zei nienke lief tegen fabian. Ze zaten er een hele avond.De mooiste avond die nienke ooit had gehad.Toen ze gingen slapen werdt ze weer uit de kamer geleid door joyce en patricia en werdt ze door mick en sofie tot bovenaan de trap gebracht."Dankje wel" zei nienke.En ze ging naar haar kamer.Ze trok haar pyama aan en ging op haar bed liggen.Ze was zo moe dat ze direct in slaap viel.De volgende ochtend kwam ze aan de ontbijttafel zitten.Er stond vannalles op croisanntjes,ontbijtkoeken,melk,fruitsap en nog veel meer.Ze ging naast fabian zitten. "goed geslapen" vroeg fabian. "ja,heel goed zelfs" fabian lachte en gaf nienke een zoen . op dat moment kwam sofie binnen " kan dit niet ergens anders het is nog maar ochtend en ik heb er nu al genoeg van " zei sofie een beetje kwaad . "oke , rustig " zei fabian . mick kwam binnen en ging naast sofie zitten . "hoi mick" . "ja , hoi " zei mick een beetje down. "is er iets ?" . "nee , ik voel me gewoon niet zo goed" . mick stond op en liep naar zijn kamer . toen kwamen patricia , joyce, noa , jeroen en appie binnen. " waar is ambi bambi " vroeg appie . " ik weet niet , ze ging naar de badkamer en sindsdien heb ik ze niet meer gezien " zei nienke . " dat is toch normaal het is amber , die zit over een uur nog in de badkamer " was jeroen commentaar . jeroen had gelijk het is amber die zit altijd 3 uur in de badkamer . "zeg,het is tijd hup naar school jullie" zei victor . " waar zijn mick en amber " .

"mick voelt zich niet lekker en amber zit nog in de badkamer " zei fabian . " nou vooruit dan hup naar school jullie " . nienke was blij eindelijk weer eens normaal naar school . geen raadsels meer . nienke had het gevoel of ze voor het eerst naar school ging . nienke schrok zich kapot toen iemand een hand op haar schouder legde . " hey ,heb ik je laten schrikken " het was mathijs " ja , maar wat doe jij hier ?" " ik kom mijn vrienden even gedag zeggen of mag dat niet " "tuurlijk wel" zei nienke . "Maar ik dacht alleen dat er iets was.""tuurlijk is er niets, met mij niet nee " "hoe bedoel je mathijs,wat is er aan de hand" "wel je weet dat we dat hele vloek gedoe hebben opgelost he" "wat is nou het probleem" vroeg fabian die erbij kwam staan en het gesprek had gehoord."het probleem is dat amneris terug is en zei dat ik jou moest zoeken nienke , amneris vroeg naar jou ze had je nodig, maar nu moet ik weg succes nienke" "bedankt,geloof ik,waarom zou ze naar mij vragen" vroeg nienke aan fabian . "ik weet niet" de bel ging ze moesten naar de les, maar daar had nienke nu geen zin in ze zat te denken aan wat mathijs zei "ze vroeg naar jou nienke"de hele dag spookte het door nienke haar hoofd maar telkens nienke er aan dacht was ze echt verdrietig , zou het allemaal opnieuw beginnen, zouden ze de club terug moeten brengen, waarom zou amneris haar nodig hebben."hey nienke waar zit je met je hoofd" zei amber " bij fabian"riep jeroen erachteraan."je zit met je hoofd bij wat mathijs zei he" zei fabian "ja, fabian ik weet niet of ik hier wel zin in heb , wat als alles nu opnieuw begint,wat nou als het nooit stopt en we eeuwig aan de vloek vastzitten,wat nu als ..." "hey nienke,rustig, het komt wel goed, als jij niet verder wil, gaan we niet verder oke " " oke" "euh...,hallo wij zijn er ook nog wat heeft mathijs gezegt dan" vroeg amber nieuwsgierig."ja dat wil ap ook wel weten" "ap moet even zijn mond houden want ambi bambi probeert te luisteren"fabian legde helemaal uit wat mathijs zei." wat maar wil die amneris dan " vroeg amber "dat weten we dus niet" "ik ga mathijs bellen mischien weet hij het" zei nienke . ze pakte haar telefoon en probeerde mathijs te bellen. er werdt opgenomen "hey nienke " klonk het aan de ene kant van de lijn "hey mathijs ik wou eens iets vragen over daarsraks,euhm... weet jij wat amneris wilde?" "ja ik heb het op  een briefje geschreven, ik heb het aan victor gegeven" "oke bedankt " "graag gedaan dag nienke". nienke deed haar verhaal en ze reden naar huis daar stond victor in de woonkamer " nienke ik heb een briefje voor jou" " dat wist ik al" " jaja, zal wel, hier" "dankje, victor" de club rende naar de kamer van amber en nienke."nou lees voor " riep amber enthousiast ."amber rustig ik lees het wel" zei nienke. ze ging op haar bed zitten en amber kwam naast haar zitten.de jongens zetten zich op het bed van amber. nienke begon te vertellen "hey nienke, mathijs hier , ik heb je daarstraks vertelt over dat van amneris maar dat was niet alles ik ben nog een belangrijk iets vergeten,luister goed want het is belangrijk,ze zei nienke je moet nienke zoeken zij alleen kan dit oplossen,geef haar dit en breng haar hier ik moet met haar spreken het is belangrijk het gaat over achesenamon, achesenamon is ... ik moet weg , ik vertrouw op je mathijs,dat is alles want toen ging ze weg,ik heb dat andere ook nog opgestuurd, dag nienke,tot snel" "oh wat spannend" zei amber "ja heel spannend, kunnen we eindelijk weer raadsels oplossen" riep appie " nienke is er iets" zei fabian, het was hem opgevallen dat nienke er niet erg blij uitzag,maar toen herinerde hij zich wat nienke tegen hem had gezegt . " je wil dit niet he " "niet echt nee, want dit betekent dat alles terug opnieuw begint en daar heb ik geen zin in"