hha- het mysterie gaat verder

nienke kwam aan bij haar gebouw. ze ging iets doen in geneeskunde, waarom wist ze niet, het leek haar gewoon leuk. fabian deed, zoals verwacht, archelogie en amber, ook verwacht, mode.nienke had eigenlijk geen zin na wat ze net had meegemaakt. ze ging binnen toch maar opzoek naar haar lokaal.toen ze het eindelijk vond ging ze naar binnen. er zat een oude man."hallo kom maar binnen, ik bijt niet hoor" nienke ging lachend binnen en zette zich neer op een goed plekje neer "jij bent vast nienke" zei de oude man "ja , dat ben ik" "ik ben de leraar, vertel eens een beetje over jezelf" "ik ben nienke martens, ik heb eigenlijk geen hobby's en  ik ben net 19 geworden" "heb je een relatie of in jullie geval een vriendje"  "ja, fabian" "heeft fabian ook een achternaam" nienke lachte ze vond de oude man die blijkbaar de leraar was wel leuk "ja fabian ruitenburg" "oh, volgt hij niet archeologie" "ja hoe weet u dat" vroeg nienke verbaasd "ik geef ook les aan hem, ik zal hem de groetjes doen" nienke lachte weer en de leraar nu ook toen kwam een groep jongens binnen "hallo ga toch zitten" de jongens gingen zitten helemaal achteraan de klas toen kwamen er 3 meisjes binnen weer zei de leraar dat ze mochten gaan zitten twee van de meisjes gingen zitten maar 1 was heel grof "hey, ouwe kalm he ik ben er juist" nienke schrok en de leraar ook "oke , we zijn voltallig laten we beginnen, ik ben men. Talim, maar zeg gerust josip" iedereen lachte met zijn naam behalve dat ene meisje

na school stonden fabian en amber al te wachten "groetjes zijn aangekomen" lachte fabian ze vertrokken naar huis daar aangekomen liep trudie heel sip door het huis "we moeten verhuizen" iedereen zat in de woonkamer "dus we moeten hier allemaal weg, nooit meer samen ontbijten, nooit meer samen feesten, nooit meer samen" zei amber die in tranen uitbarste iedereen besefte dat ze gelijk had nienke had het gevoel dat ze in stukken werdt gescheurd. het was stil "hoeveel dagen nog" zei jeroen plots " 2 " zei trudie "wat" riepen ze allemaal "dat is onmogelijk" zei hij "dat is het niet ik heb een huis geregeld voor jullie allemaal hup spullen pakken morgen gaan jullie er heen" zei victor "ik moet even weg" zei nienke en liep naar buiten fabian ging er achteraan

nienke zat op het bankje, "hey" zei fabian nienke antwoorde niet "wat is er" vroeg fabian voorzichtig "ik wilde even nadenken" zei nienke  "waaraan" "aan alles, jou, mij, de club, de afgelopen tijd, de school" nienke zuchte "het verhuizen" zei ze stil "nienke, je moet niet zo piekeren ik beloof je alles komt goed" victor kwam buiten "fabian er is telefoon voor jou" fabian stond recht gaf nienke een kus en ging naar binnen hij zei tegen amber dat ze naar buiten moest tot hij terug was en dat deed amber

"hallo" zei fabian "fabian jongen, hoe gaat het nu met jou" het was zijn moeder "goed, waarom bel u" "fabian, we gaan verhuizen naar een andere stad en jij moet mee" "maar nienke" zei fabian meteen "oh ja het meisje als ze mee wil mag ze" "oke, wanneer" " over 2 dagen victor zei me dat jullie dan ergens anders wonen komtt goed uit toch" "ja zal wel" "ik zie je dan he, dag jongen"

"en, wie was het aan de telefoon" "oh, oom pierre" "waarvoor" "iets met zijn winkel of ik wist waar hij zijn sleutels had  gedaan" "oke"